PRĘDKOŚĆ RAKIETY

Pete Sampras Przyspieszenie rakiety decyduje o skuteczności serwisu

Roger Federer Przyspieszenie rakiety przy agresywnym forhendzie

Martina Navratilova Precyzyjny slajsowany bekhend. Spokojne tempo uderzenia

RUCHY CIAŁA TENISISTY

Pete Sampras Forhend wolej z dobiegu przy idealnej równowadze ciała	Roger Federer Wolej bekhend z dobiegu. Pozycja zównoważona.	Justine Henin-Hardenne Wyciągnięcie ciała przy wyskoku do wysokiego woleja
Pete Sampras Smeczu - zakończenie uderzenia. Widać ogromny impet przy wyskoku	Pete Sampras Kocie ruchy, idealna równowaga ciała przy niskim woleju	Martina Navratilova Nie zawsze można odbić piłkę w wygodnej pozycji. Czasem trzeba się usunąć z toru lotu piłki

PROWADZENIE RAKIETY

Roger Federer Bekhend liftowany. Prowadzenie rakiety z dołu do góry

Justine Henin-Hardenne Agresywny forhend. Zakończenie uderzenia za lewym barkiem

Martina Navratilova Niskie prowadzenie rakiety. Półwolej z forhendu

PRACA NÓG - PODSTAWOWE KROKI

Feisal Hassan (Zimbabwe) Tłumaczył Krystian Pfeiffer  

    Tenis zmienił się dramatycznie od czasu wprowadzenia szerszych główek w rakietach, większych punktów idealnego trafienia oraz dłuższych rakiet (nie wspominając już nawet o materiałach). Z powodu tych ulepszeń  technologicznych, zawodnicy mogą uderzać piłkę mocniej niż kiedykolwiek wcześniej i wciąż regularnie trafiać w kort.

    Aby uderzyć piłkę z większą siłą potrzebny jest nowy sposób wykonania samego uderzenia. Wymaga ono obecnie większych zdolności atletycznych przejawiających się w przeskokach i konieczności utrzymania równowagi dynamicznej. Jednocześnie poruszanie do piłki oraz powrót do stanu równowagi po uderzeniu są wykonywane szybciej niż dotychczas. Statystyki wykazują, że 70% zepsutych lub nieczysto trafionych uderzeń wynika ze słabej pracy nóg. Oznacza to, że praca nóg jest podstawą każdego uderzenia.

    W tenisie, nie jest ważne jak jesteś szybki, ale jak jesteś szybki w stosunku do piłki. Możesz poruszać się po korcie znacznie szybciej i skuteczniej (dochodząc do większej ilości piłek zagranych przez przeciwnika) znając najbardziej ekonomiczne i efektywne sposoby poruszania się.

    Istnieje 6 kroków na drodze do lepszego krycia kortu:

·          Krok 1: Start (eksplozja)

·          Krok 2: Ustawienie

·          Krok 3: Uderzenie

·          Krok 4: Powrót do stanu równowagi

·          Krok 5: Cross (Krok skrzyżny)

·          Krok 6: Hop (split step)

    Nawet zawodnik uważany za wolnego może poprawić krycie kortu jeśli nauczy się właściwego używania tych 6 kroków.  Główną zasadą przyświecającą wszystkim tym krokom jest jak najskuteczniejsze poruszanie się poczynając od środka ciężkości ciała, a nie od głowy lub ramion.

Krok 1. Start

    Twoja szybkość na korcie zależy od tego jak szybko wykonujesz pierwszy krok. Gdy poruszasz się do piłki, powinieneś ‘wystrzelić’ pierwszy krok nogą która jest najbliżej piłki. Ruch ten skręca jednocześnie nieco twój tułów i ramiona, zapoczątkowując odprowadzanie rakiety do tyłu. Zapoczątkowujesz ruch nogą i przemieszczasz środek swojego ciała w kierunku piłki. Jeśli pochylisz się najpierw głową i ramionami, twoje nogi zawsze będą próbowały nadążyć za górną połową twojego ciała, i prawdopodobnie zdążysz jedynie uderzyć piłkę samą ręką. Innym częstym błędem jest wykonanie pierwszego kroku wstecz wiodącą nogą. Jeśli to zrobisz, po dwóch krokach zmierzasz już do nikąd.

Krok 2: Ustawienie

    Jeśli piłka jest daleko od ciebie, początkowe kroki w kierunku uderzenia powinny być długie i bardzo dynamiczne. Gdy zbliżasz się do piłki, wykonaj kilka drobnych kroków korygujących (oczywiście gdy masz czas) abyś był w stanie równowagi i kontroli nad ciałem przed uderzeniem, oraz ustaw tylną nogę na linii toru lotu piłki. Prawie cały ciężar twojego ciała powinien być na tej nodze abyś mógł wejść w piłkę w momencie uderzenia. Czekanie na uderzenie w tej pozycji pozwala ci na odpowiednio szybkie ustawienie się do wysokich, niskich lub nieczystych odskoków piłki, rotacji i innych cech toru lotu piłki po odbiciu od podłoża. Jeśli przed uderzeniem stoisz na nodze znajdującej się bliżej piłki to nie możesz dokonać niezbędnych korekt, jedyne co możesz zrobić to machnąć rakietą.

Krok 3. Uderzenie

    Gdy już twoja tylna noga znajduje się na linii toru lotu piłki i ciężar całego ciała spoczywa na tej nodze, następnym twoim zadaniem jest wejście w piłkę tak aby całe twoje ciało przesuwało się do przodu podczas uderzenia. Nawet gdy uderzasz z pozycji otwartej warto dodać wejście w piłkę gdyż łatwiej jest wtedy przenieść maksymalną ilość energii z ciała na piłkę. Nie uciekaj biodrami do tyłu w czasie uderzenia. Jeśli nie przesuniesz ciężaru swojego ciała do przodu, twoje ramię będzie próbowało wytworzyć całą energię potrzebną do uderzenia zamiast nóg.

Krok 4. Powrót do stanu równowagi po uderzeniu.

    Po zagraniu, musisz jak najszybciej przygotować się do następnego uderzenia (recovery). Nie podziwiaj efektów swojego forhendu po linii gdy piłka wciąż jest w grze. Aby jak najszybciej powrócić do kortu zaraz po zakończeniu uderzenia, obniż środek ciężkości ciała dla lepszej równowagi, obróć się wokół wiodącej nogi i przenieś tylną nogę do przodu i w bok aby następnie wystrzelić z tej nogi i rozpocząć powrót do optymalnego ustawienia do następnego uderzenia. Gdy musisz szybko i  zdecydowanie zmieniać  kierunek biegu, trzymaj tyłek nisko i głowę wysoko. W ten sposób magazynujesz energię w nogach aby eksplodować w kierunku w którym musisz biec. Ważne jest aby najpierw uderzyć a potem dopiero powracać do stanu równowagi. Jeśli uderzasz piłkę jednocześnie próbując wrócić do kortu, twój zamach do przodu przebiega z boku na bok, przez co tracisz siłę i kontrolę uderzenia.

Krok 5. Cross (krok skrzyżny)

    Najszybszym sposobem na powrót do kortu jest wykonanie pierwszego kroku skrzyżnego nogą znajdującą się bliżej boku kortu przez nogę znajdującą się bliżej środka.  Robiąc ten krok, możesz przebyć dwukrotnie dłuższy dystans wykonując o połowę mniej kroków. Przyczyną dla której tenisiści byli uczeni nigdy nie krzyżować nóg było utrzymanie bioder równolegle do siatki aby nie dać się złapać przeciw nogom (wrong – footed). Jednakże, twój przeciwnik nie może wystarczająco szybko dobiec do piłki i posłać jej na drugą stronę tak aby złapać cię ze skrzyżowanymi nogami zaraz po tym jak złapałeś równowagę po uderzeniu. Jeśli natomiast zaraz po uderzeniu będziesz wracał do kortu tylko krokiem dostawnym, dystans jaki możesz przebyć jest dość ograniczony, gdyż jedna z twoich stóp może przesunąć się jedynie tak daleko jak przesunęła się druga. Robiąc krok skrzyżny (crossover), możesz podwoić dystans jaki może przebyć twoja stopa i wciąż utrzymać równoległe do siatki ustawienie bioder.

Krok 6:  Hop (split step)

    Podskok pojawia się w momencie gdy twój przeciwnik rozpoczyna  zamach do przodu w celu uderzenia piłki. Pozwala ci to na przygotowanie się do startu i odczytanie intencji przeciwnika. Wykonujesz niewielki podskok i lądujesz na przednich częściach stóp tak aby ciężar ciała był równomiernie rozłożony na obydwie twoje nogi, przygotowując się do startu w dowolnym kierunku właściwą stopą. Po wykonaniu podskoku nie wyłączaj silników lądując na piętach. Musisz być gotowy do wystrzału! Nie przenoś również ciężaru ciała na jedną ze stóp w oczekiwaniu na zagranie przeciwnika w określoną stronę. Możesz się wtedy przeliczyć, gdy przeciwnik zagra niespodziewanie w drugą stronę. Błędem jest również wykonywanie serii podskoków w nadziei, że któryś z nich jest wykonany w odpowiednim momencie. Wykonaj jeden zbalansowany split step w momencie gdy przeciwnik rozpoczyna zamach do przodu a będziesz gotowy do błyskawicznego i dynamicznego startu w każdym kierunku.

    Używając tych sześciu kroków dla lepszego pokrycia kortu, będziesz poruszał się znacznie szybciej, reagował i przygotowywał do uderzenia w mgnieniu oka a twoja gra wzniesie się o jeden poziom wyżej.

UDERZENIA PODSTAWOWE

·          POZYCJA WYJŚCIOWA

	Martina Hingis i Pete Sampras Pozycja wyjściowa jest pozycją swobodną, ale pełną dynamiki i gotowości do dobiegu i wykonania uderzenia. Podstawy dobrej pozycji wyjściowej to: głowa uniesiona wysoko, wzrok skierowany na przeciwnika, tułów swobodnie wyprostowany, nogi lekko ugięte, stopy skierowane ku siatce, ciężar ciała lekko z przodu. Druga ręka aktywnie przytrzymuje rakietę. Zawodnicy pozostają są w ciągłym ruchu.
	Po zauważeniu, że przeciwnik skieruje piłkę na forhend następuje obciążenie lewej stopy, gdyż z niej nastąpi start do piłki. Prawa noga skierowuje się w kierunku miejsca, gdzie prawdopodobnie upadnie piłka.
	U Samprasa już w tej fazie następuje dociążenie lewej nogi i obrót prawej stopy w kierunku lecącej piłki. Jednocześnie widać początek skrętu w barkach. U Hingis prawa stopa jest jeszcze w powietrzu, a obrót w barkach dopiero się zaczyna.
	Na kolejnych zdjęciach widać dociążenie prawej nogi i start w kierunku piłki. Główka rakiety jest jeszcze ciągle z przodu mimo wyraźnej rotacji tułowia w barkach.
	Dopiero w tej fazie przygotowania rakieta jest odprowadzana jest do tyłu, a skręt tułowia nadal się pogłębia.
	Podczas dobiegu do piłki następuje pogłębienie skrętu w barkach i pogłębienie przygotowania rakiety (zamachu).
	Tuż przed uderzeniem zarówno Hingis jak i Sampras stoją w wygodnej, zrównoważonej i wysokiej pozycji. Wczesne przygotowanie rakiety (na zdjęciach jeszcze nie widać piłki) daje im czas na wybór najdogodniejszego momentu uderzenia.

PODANIE (SERWIS)

            Serwis jest jedynym uderzeniem na które przeciwnik nie ma żadnego wpływu i które możemy trenować bez potrzeby gry z partnerem lub trenerem. Biorąc pod uwagę statystyki podanie jest kolejnym po forhendzie i bekhendzie stosowanym uderzeniem. Dobre opanowanie serwisu jest kluczem do gry w tenisa. Jest to również jedno z najtrudniejszych uderzeń w tenisie, gdzie ruch reki i ciała jest złożony. Przy nauczaniu można na początku stosować chwyt forhendowy, ale docelowo najlepiej grać chwytem kontynentalnym.

Fazy serwisu:

	Pete Sampras i Richard Krajicek Zawodnicy stoją za linią końcową w pozycji swobodnej półotwartej. Ciężar ciała jest rozłożony prawie równomiernie z lekkim akcentem na nogę zakroczną. Nogi rozstawione są dość szeroko, a ramiona swobodnie opuszczone w dół i lekko wysunięte do przodu. Rakieta - trzymana chwytem kontynentalnym - skierowana jest w stronę planowanego uderzenia. Lewa ręka podtrzymuje główkę rakiety.
	Uwaga skoncentrowana jest na podrzucie piłki. W pierwszej fazie zamachu rakieta odprowadzana jest do tyłu w tempie wolnym.
	Główka rakiety kierowana jest pionowo do góry, a płaszczyzna naciągu pod katem około 450 w stosunku do siatki. Lewa ręka podrzucająca piłkę jest wyprostowana i skierowana pionowo do góry. Głowa odchylna lekko do tyłu i wzrok skoncentrowany na piłce. Jednocześnie nogi są mocno ugięte w kolanach (kąt miedzy udem a podudziem może sięgać nawet 900) ,a kolana i biodra wypchnięte do przodu.
	W tej fazie główka rakiety razem z przedramieniem opuszczana jest do dołu za plecy. W fazie najgłębszej płaszczyzna rakiety powinna być w przybliżeniu równoległa do pleców i znajdować się odległości około 30 cm od nich. Strona uderzająca rakiety skierowana jest do pleców. Jednocześnie przedramię lewej reki, bark i ramię pozostaje opuszczone w kierunku nogi wykrocznej.
	W uderzeniu bierze udział całe ciało począwszy od stóp do końca dłoni trzymającej rakietę. Uderzenie rozpoczynane jest kolejno od: wybicia się stopami w górę (z lewej nogi), wyprostowanie nóg w kolanach, wyprostowanie tułowia i ułożenie linii barków równolegle do siatki, wybicie barku w górę. Następnie przyspieszonym ruchem przedramienia, nadgarstka i rakiety uderzamy piłkę w najwyższym możliwym punkcie w wychyleniu do przodu.
	Zakończenie W czasie uderzenia przeskakujemy na nogę wykroczną, aby utrzymać równowagę. Płynnie kończymy ruch uderzeniowy, prawy bark wyprzedza lewy. Rozluźniamy chwyt i mięśnie biorące udział w uderzeniu. Główkę rakiety kierujemy nisko ku prawej stronie tułowia.
	Zakończenie uderzenia. Prawym ramieniem z rakietą kontynuujemy ruch na dół i kończymy obok lewej nogi. Tułów pochylamy do przodu, ale za moment stawiamy prawą nogę i jesteśmy gotowi do startu do następnej piłki.

RETURN Z FORHENDU

Return z forhendu o różni się od uderzenia podczas wymiany piłek z tyłu kortu. Prędkość piłki serwisowej jest znacznie większa, a zaskakujące kierunki i rotacje piłki utrudniają odbicie piłki. Z powodu braku czasu faza przygotowania zwykle jest krótsza niż przy uderzeniu w czasie wymiany piłek z tyły kortu. Przy najszybszych serwisach ruch uderzenia przypomina wolej. Mamy natomiast więcej czasu na koncentracje oraz przygotowanie się do uderzenia.

	Andre Agassi i Gustavo Kuerten Przy odbiorze serwisu stoimy na stosunkowo szeroko rozstawionych nogach, przez co obniżamy środek ciężkości. Nogi mamy ugięte, tułów lekko pochylony w przód, a wzrok skierowany na podrzuconą przez przeciwnika piłkę. Agassi odbiera pierwszy serwis przeciwnika, natomiast Kuerten -drugi. Obydwaj gracze trzymają rakietę uchwytem forhendowym.
	Po zorientowaniu się, że serwis jest skierowany na forhend ciężar ciała natychmiast przenosimy na prawa nogę i odprowadzamy rakietę do tyłu rozpoczynając skręt przedramienia przy jednoczesnym skręcie tułowia w barkach. Warto zwrócić uwagę, że istotną role odgrywa tu ręka lewa, która przyspiesza przygotowanie do uderzenia.
	W tej fazie pogłębiamy skręt tułowia (nawet do 90 0) oraz odprowadzamy rakietę głębiej do tyłu. Główkę rakiety lepiej trzymać powyżej nadgarstka. Poprzez skręt tułowia i nóg osiągamy kumulację energii, a przyjęta pozycja umożliwia agresywne uderzenie.
	Po osiągnięciu najgłębszej fazy odprowadzenia rakiety do tyłu wyprowadzamy uderzenie pozycji półotwartej. Łokieć trzymamy stosunkowo blisko ciała. Zamach przy returnie jest krótszy niż podczas forhendu w czasie wymiany piłek z głębi kortu.
	Uderzenie wyprowadzamy w ten sposób, aby strefa trafienia piłki znajdowała się przed kolanem nogi wykrocznej. Uderzenie wykonujemy w pozycji otwartej. Podczas uderzenia zaczynają prostować się kolana, prawe biodro unosi się i obraca wykonujemy krok do przodu naskok obunóż i krok na piłkę,co umożliwia szybkie przejście do gry przy siatce. W czasie uderzenia podążamy całym tułowiem w kierunku za uderzona piłką. Wzrok koncentrujemy na strefie uderzenia.
	Podczas wykończenie uderzenia tułów odwraca się frontalnie do siatki, a prawa ręka kontynuuje prowadzenie rakiety. Odruch unoszenia łokcia na wysokość barków zapewnia nam największą prędkość rakiety w momencie uderzenia. Płaszczyzna rakiety jest prawie równoległa do kortu.
	Zakończenie uderzenia. Rakieta dalej owija się wokół ciała i przyjmujemy pozycje gotowości do następnego odbicia.

RETURN Z BEKHENDU

Return z bekhendu o różni się od uderzenia podczas wymiany piłek z tyłu kortu.  Przyczyny sa podobne jak przy omawianym wcześniej returnie z forhendu.

	Andre Agassi  i  Serena Williams Przy odbiorze serwisu stoimy na stosunkowo szeroko rozstawionych nogach, przez co obniżamy środek ciężkości. Nogi mamy ugięte, tułów lekko pochylony w przód, a wzrok skierowany na podrzuconą przez przeciwnika piłkę. W momencie uchwyconym na zdjęciu widać, że Agassi zorientował już się, że serwis będzie na bekhend. U Sereny Williams jeszcze tego wyraźnie nie widać.
	Po zorientowaniu się, że serwis jest skierowany na bekhend  ciężar ciała natychmiast przenosimy na lewą nogę i odprowadzamy rakietę do tyłu trzymając ja obydwiema rękami jednocześnie rozpoczynając skręt tułowia w barkach.
	Pogłębiamy skręt tułowia oraz odprowadzamy rakietę głębiej do tyłu dzieli pracy nadgarstków. Przyjęta pozycja umożliwia agresywne uderzenie.
	Główkę rakiety opuszczamy do dołu poniżej punktu, w którym ma trafić piłkę. Po osiągnięciu najgłębszej fazy odprowadzenia rakiety do tyłu  wyprowadzamy uderzenie pozycji otwartej lub półotwartej.   U Agassiego odprowadzenie rakiety do tyłu znacznie płytsze niż u Sereny Williams.
	Uderzenie wyprowadzamy oburącz w pozycji frontalnej wznosząc rakietę naprzeciw zbliżającej się piłki. Płaszczyzna naciągu rakiety jest prawie prostopadła do powierzchni kortu. Jednocześnie prostujemy kolana i obracamy tyłów do pozycji frontalnej. Piłkę  uderzamy przed osią ciała. Wzrok koncentrujemy na strefie uderzenia.   Na zdjęciach widać, ze Agassi uderza piłkę wcześniej przed soba i agresywniej niż Serena Williams
	Podczas prowadzenia uderzenia tułów odwraca się dalej, ramiona wyprostowujemy kontynuując płynnie ruch do przodu i do góry, ponad poziom głowy.
	Podczas  “dociągniecia uderzenia” zginamy ręce w łokciach ręce z rakieta owijają się wokół ciała, żeby za chwile przyjąć pozycje do odbicia nastepnej piłki.   Aggassi wyraźnie „dociągnął” return z bekhendu, natomiast Serena Williams koncentruje się bardziej na odzyskaniu równowagi ciała po trudnym wyrzucającym serwisie.

BEKHEND W POZYCJI OTWARTEJ

Szybkość gry we spółczesnym tenisie, a także większa łatwość maskowania kierunku uderzeń spowodowała, że uderzenia grane w pozycji (otwartej) frontalnej tratowane są jako uderzenia podstawowe we współczesnych szkołach tenisowych
 

	Martina Hingis i Venus Williams   Obydwie zawodniczki już zorientowały się, że piłka skierowana jest na bekhend. Hingis podczas przygotowania do uderzenia ma główkę rakiety uniesioną powyżej nadgarstka, Venus natomiast ma główkę rakiety opuszczoną poniżej nadgarstka i głębiej odchyloną do tyłu.
	Podczas dobiegu do piłki  wiadomo już, że piłka będzie uderzana w pozycji frontalnej. Obydwie zawodniczki rozpoczynają skręt barków, tułowia oraz odprowadzają główkę rakiety do tyłu. Jednocześnie przygotowują się do przeniesienia ciężaru na nogę zakroczną.
	W tej fazie uderzenia ciężar ciała jest już wyraźnie na lewej nodze. Pogłębienie skrętu tułowia i odprowadzenia rakiety do tyłu umożliwia agresywne wyprowadzenie uderzenia. Widać wyraźnie, że Martina bierze płytszy zamach, natomiast Venus - głębszy. Główka rakiety opuszczona jest do dołu nieco poniżej nadgarstków.
	Podczas wyprowadzania uderzenia obydwie zawodniczki przyjmują pozycją frontalną, poruszając się jednocześnie w kierunki linii bocznej. Rakieta wznosi się w kierunku zbliżającej się piłki, a płaszczyzna naciągu w momencie uderzenia jest prawie prostopadła do powierzchni kortu. Piłka uderzana jest przed osia ciała, a wzrok tenisistek skoncentrowany na strefie uderzenia. Zgięta lewa noga u Hingis wskazuje, że zaraz nastąpi przeskok w celu odzyskania równowagi.
	Obydwie zawodniczki kontynuują uderzenie, obrót ramion, barków i tułowia. U Hingis wzrok nadal jeszcze skoncentrowany jest na strefie kontaktu z piłką. Unieruchomienie głowy przez moment po uderzeniu daje większa kontrolę nad piłką oraz umożliwia większe przyspieszeniu rakiety.
	W fazie wykończenia uderzenia obydwie ręce z rakieta owijają się wokół ciała. Szeroko rozstawione nogi umożliwiają zatrzymanie się w miejscu i zachowanie równowagi.
	W tej fazie ręce z rakieta wracają do pozycji wyjściowej, a obydwie tenisistki przyjmują gotowość do startu do następnej piłki.

WOLEJ

Wolej jest zagraniem piłki przed jej kontaktem z powierzchnia kortu. Klasyczny wolej grany w strefie pola serwisowego praktycznie bez zamachu jest wbrew pozorom uderzeniem trudnym. Obecnie jest coraz więcej zawodników i zawodniczek, którzy nie maja dobrze opanowanej techniki wolejowej. Ich taktyka polega na ofensywnej grze na linii końcowej, a woleja używają jedynie do skończenia łatwych piłek.

Coraz rzadziej spotyka się w grze pojedynczej zawodników o takim stopniu opanowania gry z powietrza jak Pete Sampras, Patrick Rafter, Roger Federer, czy Tim Henman. Wśród kobiet jest to jeszcze rzadsze, o czym świadczy wysoka pozycja "starszej pani po pięćdziesiątce" - Martiny Navratilowej w rankingu czołowych deblistek świata.

Klasyczny wolej grany jest najczęściej w obrębie pola serwisowego, a optymalne ustawienie to około 1,0 - 1,5 metra przed linią serwisową, w związku z czym najczęściej jest znacznie mniej czasu na uderzenie w porównaniu do gry na linii końcowej. Optymalne najwygodniejsze ustawienie przy woleju to: 1,0 – 1,5 metra przed linią serwisową. Dysponuje się wtedy dużymi możliwościami kątowymi zagrania, a jednocześnie jest możliwość krycia tylnej części kortu przed ewentualnym lobem przeciwnika.

Przy woleju ważniejsze jest wczesne uderzenie piłki (przed ciałem) i jej kontrola, a nie siła uderzenia nadana przez tenisistę. W związku z tym dla skutecznej gry jest niezbędne prawidłowe. Przy nauce tego uderzenia najlepiej jest w ogóle zrezygnować z odprowadzenia rakiety do tyłu.

Rakietę należy trzymać wyraźnie przed sobą najlepiej uchwytem kontynentalnym. Dużą role odgrywa pomoc drugiej ręki polegająca na prawidłowym przytrzymywaniu rakiety w okolicach jej serca. Jest to szczególnie ważne dla graczy grających bekhendem oburęcznym, którzy często trzymają rakietę druga ręką w okolicach uchwytu, podobnie jak z tyłu kortu.

Przygotowanie do uderzenia polega na otworzeniu płaszczyzny rakiety przed sobą pod kątem około 45⁰ (główka rakiety powyżej nadgarstka) i ustawieniu jej w przybliżeniu równolegle do linii siatki, w zależności od kierunku zagrania. Wymaga to znacznego wygięcia nadgarstka, gdyż rakieta jest wyraźnie przed ciałem.

Ruch rakiety przy uderzeniu jest krótki (około 20 – 35 cm) prowadzony przedramieniem do przodu i w dół. Istotne jest mocne trzymanie rakiety w momencie uderzenia i nadanie piłce rotacji wstecznej (slajs).

Na zdjęciach poniżej większość piłek granych jest bezpośrednio po serwisie i przed linia serwisową w strefie gdzie niewielki zamach jest konieczny.

W przypadku graczy klasy światowej  warto pamiętać o tym, że przy dobrze opanowanej technice i szybkiej reakcji mają oni czas na niewielki zamach niewielki zamach nawet przy zagraniach w obrębie pola serwisowego.

WOLEJ FORHEND

	Pete Sampras Na zdjęciu z lewej wolej grany będzie z okolicy linii serwisowej, po prawej stronie natomiast będzie to uderzenie w połowie odległości między linia końcową, a polem serwisowym.
	Na obu fotografiach widać, że zawodnik już zna kierunek zagrania przeciwnika. Na zdjęciu po lewej stronie, piłka została zagrana bezpośrednio w ciało, dlatego Pete Sampras przesuwa się w kierunku środka kortu, aby piłkę zagrać wolejem z forhendu. Na zdjęciu po stronie prawej,  wczesne przygotowanie rakiety do uderzenia świadczy o silnej piłce przeciwnika skierowanej na stronę forhendową Samprasa.
	Na obydwóch fotografiach widać przygotowanie do uderzania polegające na niewielkim skręcie tułowia i przygotowaniu rakiety do uderzenia z forhendu. W obu sytuacjach widać agresywny atak nogami na piłkę w kierunku siatki. Na zdjęciu po lewej stronie główka rakiety uniesiona powyżej nadgarstka świadczy o piłce wysokiej, po prawej stronie przygotowanie rakiety na poziomie talii sugeruje niską piłkę skierowaną pod nogi zawodnika.
	Przygotowanie rakiety do uderzenia jest proste i polega na ustawieniu otwartej rakiety przed ciałem rakiety. Warto zwrócić uwagę, że nogi i biodra pozostają w pozycji frontalnej do siatki.
	W obydwu przypadkach lewa ręka pomaga w utrzymaniu idealnej równowagi dynamicznej. Na zdjęciu z lewej główka rakiety powyżej nadgarstka i stosunkowo głębokie, wysokie przygotowanie sugeruje odbicie stosunkowo łatwej piłki przeciwnika. Z prawej strony główka rakiety poniżej nadgarstka ugięcie kolan świadczy niskim i trudnym zagraniu przeciwnika.
	Po lewej stronie uchwycony jest moment uderzenia woleja wyraźnie przed ciałem. Po prawej stronie widać jak Pete Sampras po odbiciu zachowuje pozycję równowagi dynamicznej w czasie ruchu do przodu.
	Na obu zdjęciach widać przy wykończeniu uderzeń  staranność i perfekcję w detalach. Płaszczyzna rakiety jest wyraźnie otwarta, co świadczy o nadaniu piłce rotacji wstecznej (slajs). Tenisista pomimo wykonania uderzenia nadal zachowuje równowagę dynamiczną i porusza się nada w kierunku wykonanego uderzenia.

WOLEJ BEKHEND (Z DOBIEGU PO SERWISIE)

	Pete Sampras i Patrick Rafter Po zaserwowaniu piłki obydwaj zawodnicy "lądują" na korcie na prawej stopie. Świadczy to o tym, że będąc jeszcze "w powietrzu" po serwisie zorientowali się, że return będzie grany na stronę bekhendową. Zarówno Sampras, jak i Rafter przyjmują pozycje wysoką, nieznacznie pochyloną do przodu.
	Obydwaj tenisiści poruszają się w lewo w kierunku swojego bekhendu, jednocześnie rozpoczynając przygotowanie do uderzenia poprzez obrót barków.
	Na obydwu zdjęciach gracze  odprowadzą rakietę do tyłu poprzez zgięcie w łokciu ręki trzymającej rakietę oraz dalszy obrót tułowia. Główka rakiety jest wyraźnie powyżej nadgarstka, a stopu i nogi pozostają praktycznie w pozycji frontalnej do siatki.
	Dalsza faza pogłębienia przygotowania rakiety i kontynuacja obrotu tułowia podczas dobiegu do strefy uderzenia świadczą o stosunkowo wolnej piłce przeciwnika. w przeciwnym wypadku rakieta w najgłębszej fazie przygotowania byłaby przed ciałem.
	Uchwycony moment wyprowadzania uderzenia rozpoczyna się od wyprostowywania łokcia i ataku otwartą rakieta na piłkę.
	W momencie uderzenia  ręka  jest prawie wyprostowana (w łokciu). Piłka uderzana jest w obu przypadkach przed ciałem. Odsuniecie lewej reki  do tyłu służy osiągnięciu idealnej równowagi dynamicznej. Głowa i wzrok skoncentrowane na strefie uderzenia.
	W Fazie wykończenia uderzenia Pete Sampras wyraźnie opuszcza główkę rakiety do dołu w celu nadania piłce silnej rotacji wstecznej, Rafter natomiast prowadzi uderzenie otwarta rakietą do przodu. Sampras  po uderzeniu zachowuje wcześniej przyjętą pozycję i nie zmienia kierunku ruchu swojego ciała. Głowa nadal jest skierowana w na strefę uderzenia pomimo, że piłka została juz odbita. Rafter, zachowując przyjętą po uderzeniu pozycję, kieruje już wzrok na stronę kortu przeciwnika, gdyż może zrobić to bez obracania głowy.

Wykorzystano zdjęcia ze strony internetowej www.cwtennis.com

P O W R Ó T